häerzlech wëllkomm am lëtzebuerg!
“moien, mir heeschen dech vun häerzen wëllkomm, besicher aus der ganzer welt!
moien,
mir freeën eis, datt s du de wäite wee bis bei eis gutt a sécher zeréckgeluecht hues.
vill schéi andréck hues de ënnerwee gesammelt, an elo bass de fir d’éischt emol e bëssen midd, an däin häerz verlaangt no rou.
sief eisen gaascht. mir wënschen eis, datt et der bei eis gefält. net wéinst den haiser oder de gebaier, mee wéinst eiser kultur, dem ambiente an der häerzlechkeet vun de leit.
mir wäerten direkt de kawasel informéieren, datt s du do bass.
de kawasel wäert der erzielen, op wat et hei am land wierklech ukënnt.
lauschter gutt no a versich ze verstoen.
well net alles, wat wichteg ass, steet a büicher geschriwwen. verschiddent léiert een eréischt, wann een de leit begéint, mat hinne schwätzt an e stéck vum wee mat hinne geet.“
