“Between caution and prestige, dignity was weighed and priced.
What was spared on paper would later be paid for in silence.”
„Zwischen Vorsicht und Prestige wurde Würde abgewogen und bepreist.
Was man auf dem Papier einsparte, musste später im Schweigen bezahlt werden.“
«Ανάμεσα στην προσοχή και το κύρος, η αξιοπρέπεια ζυγίστηκε και κοστολογήθηκε.
Ό,τι γλίτωσε στο χαρτί, πληρώθηκε αργότερα στη σιωπή.»
“No vessel sank in that moment—
but dignity was priced between safety and prestige,
and the bill would come due in silence.”
«Entre la cautela y el prestigio, la dignidad fue sopesada y puesta en precio.
Lo que se ahorró en los planos, se pagaría después en silencio.»
«Entre prudence et prestige, la dignité fut pesée et tarifée.
Ce qui fut épargné sur le papier serait plus tard payé dans le silence.»
«Tra cautela e prestigio, la dignità fu valutata e messa a prezzo.
Ciò che si risparmiò sulla carta, si sarebbe poi pagato nel silenzio.»
„Tëscht Virsiicht a Prestige gouf d’Würde ofgewoen an berechent.
Wat um Pabeier agespuert gouf, huet ee spéider am Schweige bezuelt.“
„Tussen voorzichtigheid en prestige werd waardigheid afgewogen en geprijsd.
Wat op papier werd bespaard, werd later in stilte betaald.“
Português
«Entre cautela e prestígio, a dignidade foi pesada e avaliada em preço.
O que se poupou no papel seria pago mais tarde em silêncio.»
«Между осторожностью и престижем достоинство взвесили и оценили в цене.
То, что сэкономили на бумаге, позже пришлось оплатить молчанием.»
“ระหว่างความระมัดระวังกับศักดิ์ศรี
ศักดิ์ศรีถูกชั่งน้ำหนักและตั้งราคา
สิ่งที่ประหยัดไว้บนกระดาษ
สุดท้ายต้องจ่ายด้วยความเงียบงัน”
“ཉེན་ཁ་དང་གཟི་བརྗིད་བར་ན།
གཟི་བརྗིད་ལ་ཚད་བཞག་ནས་གོང་བཏགས་པ་རེད།
ཤོག་ངོས་སུ་བསྐྱུར་བ་དེ།
ཕྱིས་སུ་སྐད་མེད་ནང་དུ་གདོང་སྤྲོད་བྱས།”
«በጥንቃቄና በክብር መካከል
ክብር ተመዝኖ ዋጋ ተሰጠው።
በወረቀት ላይ የተቆጠረው
በኋላ በዝምታ ተከፈለ።»
「慎重さと名声のあいだで、尊厳は量られ、値が付けられた。
紙の上で省かれたものは、やがて沈黙の中で支払われた。」
“신중함과 명예 사이에서 존엄은 저울에 올려지고 가격이 매겨졌다.
서류에서 아낀 것은 결국 침묵으로 치러졌다.”
«सावधानतायाः प्रतिष्ठायाश्च मध्ये
गरिमा तौलिता मूल्यम् अकरोत्।
यत् पत्रे न्यूनं कृतम्,
तत् पश्चात् मौनेन दत्तम्।»
At last we are in agreement,
that what can be done
must also be done.
it remains to be examined
how and where
costs may be reduced.
and the weighing
between luxury
and the protection of the unworthy.
Endlich sind wir uns einig,
dass das, was getan werden kann
auch getan werden muss.
es verbleibt zu prüfen
wie und wo,
Kosten reduziert werden können.
und das Abwägen
zwischen Luxus
und dem Schutz der Unwürdigen.
Τελικά συμφωνούμε,
ότι ό,τι μπορεί να γίνει
πρέπει και να γίνει.
απομένει να εξεταστεί
πώς και πού
μπορούν να μειωθούν τα κόστη.
και η στάθμιση
μεταξύ πολυτέλειας
και της προστασίας των ανάξιων.
Well then, we’re agreed at last,
that what can be done
ought to be done.
it remains to be seen
where, and by what means,
costs can be cut.
and the weighing
between luxury
and protecting the unworthy.
Por fin estamos de acuerdo,
en que aquello que puede hacerse
también debe hacerse.
queda por examinar
cómo y dónde
pueden reducirse los costes.
y la ponderación
entre el lujo
y la protección de los indignos.
Enfin, nous sommes d’accord,
que ce qui peut être fait
doit également être fait.
il reste à examiner
comment et où
les coûts peuvent être réduits.
et la mise en balance
entre le luxe
et la protection des indignes.
Finalmente siamo concordi
che ciò che può essere fatto
debba anche essere fatto.
resta da verificare
come e dove
i costi possano essere ridotti.
e la ponderazione
tra il lusso
e la protezione degli indegni.
Endlech si mir eis,
datt dat, wat ka gemaach ka ginn,
och gemaach muss ginn.
et bleift ze préiwen
wéi a wou
Käschte reduzéiert kënne ginn.
an d’Ofweien
tëscht Luxus
an dem Schutz vun den Onwierdegen.
Eindelijk zijn wij het eens,
dat wat gedaan kan worden
ook gedaan moet worden.
het blijft te onderzoeken
hoe en waar
kosten kunnen worden verminderd.
en het afwegen
tussen luxe
en de bescherming van de onwaardigen.
Finalmente estamos de acordo
que aquilo que pode ser feito
também deve ser feito.
resta examinar
como e onde
os custos podem ser reduzidos.
e a ponderação
entre o luxo
e a proteção dos indignos.
Наконец мы пришли к согласию,
что то, что может быть сделано,
должно быть сделано.
остаётся проверить,
как и где
можно сократить расходы.
и взвешивание
между роскошью
и защитой недостойных.
ในที่สุดเราก็เห็นพ้องกันว่า
สิ่งที่สามารถทำได้
จำเป็นต้องทำ
ยังคงต้องพิจารณา
ว่าอย่างไรและที่ใด
ต้นทุนจะสามารถลดลงได้
และการชั่งน้ำหนัก
ระหว่างความหรูหรา
กับการคุ้มครองผู้ไร้ศักดิ์ศรี
མཐར་ཐུག་ང་ཚོ་མཐུན་པར་གྱུར།
བྱ་ཐུབ་པ་དེ
ངེས་པར་དུ་བྱ་དགོས་པ།
ད་དུང་བརྟག་དཔྱད་དགོས།
གང་ནས་དང་གང་དུ།
གྲོན་གྱི་འགྲོ་བ་ཉུང་དུ་བྱེད་ཐུབ་པ།
དང་དཔྱད་པ
ཕྱུགས་པ
དང་འོས་མེད་པའི་སྲུང་སྐྱོབ་བར།།
በመጨረሻ ተስማምተናል፣
ሊደረግ የሚችለው
መደረግ አለበት።
አሁንም መመርመር ይቀራል፣
እንዴትና የት
ወጪዎች ሊቀነሱ እንደሚችሉ።
እና መመዘን
በቅንጦት
እና በማይገባቸው ጥበቃ መካከል።
ついに我々は一致した。
できることは
行われなければならない。
あとは検討が残る、
どこで、どのように
費用を削減できるのか。
そして天秤にかけられる
贅沢と
価値なき者の保護との間で。
마침내 우리는 합의한다.
할 수 있는 일은
반드시 행해져야 한다는 것에.
이제 남은 것은 검토이다,
어디서 그리고 어떻게
비용을 줄일 수 있는지.
그리고 저울질은
사치와
가치 없다고 여겨진 자들의 보호 사이에서 이루어진다.
अन्ततः वयं एकमताः स्मः,
यत् यत् कर्तुं शक्यते
तत् अवश्यं कर्तव्यम्।
अधुना परीक्ष्यते
कथं कुत्र च
व्ययाः न्यूनाः क्रियेरन्।
तथा तुलनम्
विलासस्य
अयोग्यानां संरक्षणस्य च मध्ये।
Dignified Safety
Men recognise one another
by that which they hold to be of importance.
It is revealed
in the setting of priorities,
between what is
and what is not.
Across time and distance,
it is thought that determines
what of dignity endures.
And yet mankind is familiar
with the gnawing notion
that not all has been duly considered.
When the moment of parting draws near,
it becomes evident
how grave the weight of dignity truly is
— graver than imagination,
marking the division of classes
into the privileged
and the dispensable.
Yet endurance extends further
than any single life may sustain.
Dignity is deepened
by the spirit of the age as it is lived,
and by the recognition,
despite all hesitation
and all enthusiasm,
of what the consequences must be,
sooner or later.
Through suffering,
displayed in bearing,
in the effort
to persuade,
one finds oneself alone
against the world.
Everywhere, belief in the established order
remains at work.
Thus matters proceed,
until suffering arises
that no one had foreseen.
Then the quiet truth
may once again
be spoken
with dignity.
Die würdige Sicherheit
Der Mensch erkennt einander
an dem, was er für wichtig hält.
Es offenbart sich darin,
Prioritäten zu setzen
zwischen sein und nicht sein.
Über Zeit und Raum hinweg
vermag das Denken zu bestimmen,
was an Würdigem übrigbleibt.
Und doch kennt der Mensch
den nagenden Gedanken,
nicht alles bedacht zu haben.
Wenn der Abschied naht,
tritt zutage,
wie gewichtig die Würde ist
– gewichtiger als Imagination,
von dem, was Klassen teilt
in privilegiert und unwert.
Doch das Überstehen reicht weiter
als ein einzelnes Leben ertragen kann.
Würde vertieft sich
durch gelebten Zeitgeist,
und dennoch erkennen,
trotz aller Zauderer
und Enthusiasten
– was die Konsequenzen sind,
früher oder später.
Durch Leid,
in Pose dargestellt
in seinen Bemühungen,
zu überzeugen,
steht man allein, gegen die Welt.
Überall wirkt der Glaube an das wie es war.
so wird es weitergehen,
bis das Leid geschied, an das keiner gedacht.
Dann vermag die leise Wahrheit
würdig wieder gesagt werden.
Η αξιοπρεπής ασφάλεια
Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον
από αυτό που θεωρούν σημαντικό.
Αυτό αποκαλύπτεται
στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων,
ανάμεσα στο είναι
και στο μη είναι.
Πέρα από τον χρόνο και τον χώρο,
είναι η σκέψη που καθορίζει
τι από την αξιοπρέπεια παραμένει.
Κι όμως, ο άνθρωπος γνωρίζει
τη βασανιστική σκέψη
ότι δεν έχουν ληφθεί όλα υπόψη.
Όταν πλησιάζει ο αποχωρισμός,
γίνεται φανερό
πόσο βαριά είναι η αξιοπρέπεια
— βαρύτερη από τη φαντασία,
καθώς διαχωρίζει
εκείνο που οι τάξεις θεωρούν
προνομιούχο
και αναλώσιμο.
Κι όμως, η επιβίωση εκτείνεται
πέρα από όσα μπορεί να αντέξει
μια μόνη ζωή.
Η αξιοπρέπεια βαθαίνει
μέσα από το βίωμα του πνεύματος της εποχής,
και μέσα από την αναγνώριση,
παρά κάθε δισταγμό
και κάθε ενθουσιασμό,
των συνεπειών,
αργά ή γρήγορα.
Μέσα από τον πόνο,
εκτεθειμένο στη στάση του σώματος,
στην προσπάθεια
να πείσει,
στέκεται κανείς μόνος
απέναντι στον κόσμο.
Παντού δρα η πίστη
σε ό,τι υπήρξε.
Έτσι συνεχίζεται η πορεία,
μέχρι να συμβεί ο πόνος
που κανείς δεν είχε προβλέψει.
Τότε η σιωπηλή αλήθεια
μπορεί ξανά
να ειπωθεί
με αξιοπρέπεια.
Dignified Safety
Human beings recognise one another
by what they deem important.
It reveals itself
in the setting of priorities,
between being
and not being.
Across time and space,
it is thought that determines
what of dignity remains.
And yet, humankind knows
the gnawing thought
of not having considered everything.
When farewell draws near,
it becomes apparent
how weighty dignity truly is
— weightier than imagination,
dividing what classes deem
privileged
and expendable.
Yet survival reaches further
than a single life can bear.
Dignity deepens
through a lived sense of the age,
and through the recognition,
despite all hesitation
and all enthusiasts,
of what the consequences are,
sooner or later.
Through suffering,
presented in posture,
in one’s efforts
to persuade,
one stands alone
against the world.
Everywhere, belief in the way things were
remains at work.
Thus matters continue,
until suffering occurs
that no one had accounted for.
Then the quiet truth
may once more
be spoken with dignity.
La seguridad digna
Los seres humanos se reconocen
por aquello que consideran importante.
Esto se manifiesta
en el establecimiento de prioridades,
entre el ser
y el no ser.
Más allá del tiempo y del espacio,
es el pensamiento el que determina
qué parte de la dignidad permanece.
Y, sin embargo, el ser humano conoce
la idea persistente
de no haber considerado todo.
Cuando la despedida se aproxima,
se hace evidente
cuán pesada es realmente la dignidad,
más pesada que la imaginación,
al trazar la división de las clases
entre lo privilegiado
y lo prescindible.
Sin embargo, la supervivencia se extiende
más allá de lo que una sola vida
puede soportar.
La dignidad se profundiza
a través de la vivencia del espíritu de la época
y del reconocimiento,
pese a toda vacilación
y a todo entusiasmo,
de las consecuencias
tarde o temprano.
A través del sufrimiento,
mostrado en la postura,
en el esfuerzo
por persuadir,
uno se encuentra solo
frente al mundo.
En todas partes actúa la creencia
en el orden establecido.
Así continúan las cosas,
hasta que surge un sufrimiento
que nadie había previsto.
Entonces la verdad silenciosa
puede volver
a ser dicha
con dignidad.
La sécurité digne
Les êtres humains se reconnaissent
à ce qu’ils tiennent pour important.
Cela se révèle
dans l’établissement des priorités,
entre l’être
et le non-être.
Au-delà du temps et de l’espace,
c’est la pensée qui détermine
ce qui, de la dignité, demeure.
Et pourtant, l’être humain connaît
la pensée tenace
de ne pas avoir tout pris en considération.
Lorsque l’instant de l’adieu approche,
il devient évident
combien la dignité est lourde,
plus lourde que l’imagination,
en traçant la division des classes
entre ce qui est jugé
privilégié
et ce qui est jugé
dispensable.
Pourtant, la survie s’étend
au-delà de ce qu’une seule vie
peut supporter.
La dignité s’approfondit
à travers l’expérience vécue de l’esprit de l’époque
et par la reconnaissance,
malgré toute hésitation
et tout enthousiasme,
des conséquences,
tôt ou tard.
À travers la souffrance,
visible dans la tenue,
dans l’effort
de convaincre,
on se retrouve seul
face au monde.
Partout agit la croyance
dans l’ordre établi.
Ainsi les choses se poursuivent,
jusqu’à ce qu’apparaisse une souffrance
que personne n’avait prévue.
Alors la vérité silencieuse
peut de nouveau
être dite
avec dignité.
La sicurezza dignitosa
Gli esseri umani si riconoscono
da ciò che ritengono importante.
Questo si manifesta
nello stabilire le priorità,
tra l’essere
e il non essere.
Al di là del tempo e dello spazio,
è il pensiero a determinare
che cosa della dignità rimanga.
E tuttavia l’essere umano conosce
il pensiero persistente
di non aver considerato tutto.
Quando il momento dell’addio si avvicina,
diventa evidente
quanto sia grave il peso della dignità,
più grave dell’immaginazione,
nel tracciare la divisione delle classi
tra ciò che è ritenuto
privilegiato
e ciò che è ritenuto
sacrificabile.
Eppure la sopravvivenza si estende
oltre ciò che una sola vita
può sopportare.
La dignità si approfondisce
attraverso l’esperienza vissuta dello spirito dell’epoca
e attraverso il riconoscimento,
malgrado ogni esitazione
e ogni entusiasmo,
delle conseguenze,
prima o poi.
Attraverso la sofferenza,
visibile nella postura,
nello sforzo
di persuadere,
ci si ritrova soli
di fronte al mondo.
Ovunque agisce la fede
nell’ordine stabilito.
Così le cose procedono,
finché emerge una sofferenza
che nessuno aveva previsto.
Allora la verità silenziosa
può di nuovo
essere detta
con dignità.
Déi würdeg Sécherheet
De Mënsch erkennt deen aneren
un deem, wat hie fir wichteg hält.
Dat weist sech
an der Festleeë vu Prioritéiten,
tëscht dem Sinn
an dem Net-Sinn.
Iwwer Zäit a Raum eraus
ass et d’Denken, dat bestëmmt,
wat vun der Würd bestoe bleift.
An awer kennt de Mënsch
de bestännege Gedanke,
net alles berécksiichtegt ze hunn.
Wann den Ament vum Ofschid méi no kënnt,
gëtt et evident,
wéi schwéier d’Würd wierklech ass,
méi schwéier wéi d’Virstellung,
wann d’Grenze vun de Klassen gezunn ginn
tëscht deem,
wat als privilegéiert gëllt,
an deem,
wat als opzeopferen ugesi gëtt.
Trotzdeem geet d’Iwwerliewen
iwwer dat eraus,
wat ee eenzegt Liewe
droen kann.
D’Würd verdéift sech
duerch d’erliefte Erfahrung vum Geescht vun der Zäit
an duerch d’Unerkennung,
trotz all Zécken
an all Begeeschterung,
vun de Konsequenzen,
fréier oder spéider.
Duerch d’Leed,
siichtbar an der Haltung,
am Effort,
ze iwwerzeegen,
steet een eleng
géintiwwer der Welt.
Iwwerall wierkt de Glawen
un déi bestoend Uerdnung.
Sou geet et weider,
bis e Leed entsteet,
dat kee virgesinn hat.
Da kann d’stëll Wourecht
erëm
gesot ginn
mat Würd.
De waardige veiligheid
Mensen herkennen elkaar
aan datgene wat zij belangrijk achten.
Dit openbaart zich
in het stellen van prioriteiten,
tussen zijn
en niet-zijn.
Over tijd en ruimte heen
is het het denken dat bepaalt
wat van waardigheid blijft bestaan.
En toch kent de mens
de hardnekkige gedachte
niet alles te hebben overwogen.
Wanneer het moment van afscheid nadert,
wordt duidelijk
hoe zwaar waardigheid werkelijk weegt,
zwaarder dan verbeelding,
wanneer de scheidslijnen van klassen worden getrokken
tussen datgene
wat als bevoorrecht geldt
en datgene
wat als opofferbaar wordt beschouwd.
Toch reikt overleven
verder dan wat één enkel leven
kan dragen.
Waardigheid verdiept zich
door de geleefde ervaring van de geest van de tijd
en door de erkenning,
ondanks alle aarzeling
en alle geestdrift,
van de gevolgen,
vroeg of laat.
Door het lijden,
zichtbaar in de houding,
in de inspanning
om te overtuigen,
staat men alleen
tegenover de wereld.
Overal werkt het geloof
in de gevestigde orde.
Zo gaan de zaken verder,
totdat er lijden ontstaat
dat niemand had voorzien.
Dan kan de stille waarheid
opnieuw
worden gezegd
met waardigheid.
A segurança digna
Os seres humanos reconhecem-se
pelo que consideram importante.
Isso manifesta-se
no estabelecimento de prioridades,
entre o ser
e o não ser.
Para além do tempo e do espaço,
é o pensamento que determina
o que da dignidade permanece.
E, no entanto, o ser humano conhece
a ideia persistente
de não ter considerado tudo.
Quando o momento da despedida se aproxima,
torna-se evidente
quão pesado é, de facto, o peso da dignidade,
mais pesado do que a imaginação,
ao traçar a divisão das classes
entre aquilo que é tido como
privilegiado
e aquilo que é considerado
sacrificável.
Ainda assim, a sobrevivência estende-se
para além do que uma única vida
pode suportar.
A dignidade aprofunda-se
através da experiência vivida do espírito da época
e através do reconhecimento,
apesar de toda a hesitação
e de todo o entusiasmo,
das consequências,
mais cedo ou mais tarde.
Através do sofrimento,
visível na postura,
no esforço
de persuadir,
encontra-se alguém só
diante do mundo.
Em toda a parte atua a crença
na ordem estabelecida.
Assim as coisas prosseguem,
até que surja um sofrimento
que ninguém havia previsto.
Então a verdade silenciosa
pode novamente
ser dita
com dignidade.
Достойная безопасность
Люди узнают друг друга
по тому, что считают важным.
Это проявляется
в расстановке приоритетов,
между бытием
и небытие́м.
Сквозь время и пространство
именно мысль определяет,
что из достоинства сохраняется.
И всё же человек знает
навязчивую мысль
о том, что было учтено не всё.
Когда момент прощания приближается,
становится очевидно,
насколько тяжёл вес достоинства,
тяжелее воображения,
когда проводятся границы классов
между тем,
что считается привилегированным,
и тем,
что признаётся жертвуемым.
И всё же выживание простирается
дальше того,
что способна вынести
одна-единственная жизнь.
Достоинство углубляется
через прожитый опыт духа эпохи
и через признание,
несмотря на всякие колебания
и всякий энтузиазм,
последствий,
рано или поздно.
Через страдание,
видимое в осанке,
в усилии
убедить,
человек оказывается один
перед лицом мира.
Повсюду действует вера
в установленный порядок.
Так всё продолжается,
пока не возникает страдание,
которого никто не предвидел.
Тогда тихая истина
может вновь
быть произнесена
с достоинством.
ความปลอดภัยอย่างมีศักดิ์ศรี
มนุษย์รับรู้ซึ่งกันและกัน
จากสิ่งที่ตนถือว่าสำคัญ
สิ่งนี้ปรากฏขึ้น
ในการจัดลำดับความสำคัญ
ระหว่างการเป็นอยู่
และการไม่เป็นอยู่
เหนือกาลเวลาและพื้นที่
คือความคิดที่กำหนดว่า
สิ่งใดของศักดิ์ศรียังคงหลงเหลืออยู่
กระนั้น มนุษย์ก็รู้จัก
ความคิดที่คอยรบกวน
ว่าตนมิได้พิจารณาทุกสิ่ง
เมื่อช่วงเวลาแห่งการจากลาใกล้เข้ามา
ย่อมเห็นได้ชัด
ว่าศักดิ์ศรีมีน้ำหนักเพียงใด
หนักยิ่งกว่าจินตนาการ
เมื่อเส้นแบ่งของชนชั้นถูกขีดขึ้น
ระหว่างสิ่งที่ถูกมองว่า
มีอภิสิทธิ์
และสิ่งที่ถูกมองว่า
อาจถูกสละได้
ถึงกระนั้น การดำรงอยู่ก็ยังแผ่ขยาย
ไปไกลกว่าสิ่งที่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียว
จะสามารถแบกรับได้
ศักดิ์ศรีหยั่งลึกขึ้น
ผ่านประสบการณ์ที่มีชีวิตของจิตวิญญาณแห่งยุคสมัย
และผ่านการยอมรับ
แม้ท่ามกลางความลังเลทั้งหมด
และความกระตือรือร้นทั้งปวง
ถึงผลลัพธ์
ไม่ช้าก็เร็ว
ผ่านความทุกข์
ที่ปรากฏในท่าที
ในความพยายาม
จะโน้มน้าว
มนุษย์ยืนอยู่อย่างเดียวดาย
ต่อหน้าโลก
ทุกแห่งหนยังคงมีความเชื่อ
ในระเบียบที่ถูกสถาปนาไว้
ดังนั้นทุกสิ่งจึงดำเนินต่อไป
จนกระทั่งความทุกข์ปรากฏขึ้น
ซึ่งไม่มีผู้ใดได้คาดการณ์ไว้
แล้วความจริงอันเงียบงัน
อาจสามารถ
ถูกกล่าวขึ้นอีกครั้ง
ด้วยศักดิ์ศรี
གཟི་བརྗིད་ལྡན་པའི་བདེ་འཇགས
མི་རྣམས་ཀྱིས་
གཞན་ཞིག་ངོས་འཛིན་པ་ནི་
ཁོང་ཚོས་གལ་ཆེན་དུ་བརྩིས་པ་ལས་ཡིན།
དེ་ནི་
སྔོན་རིམ་བཟོ་བའི་ནང་
གསལ་བར་མངོན་པ་དང་
ཡོད་པ་དང་
མེད་པའི་བར་ནས་
གདམ་གསེས་བྱེད་པའི་ནང་ཡིན།
དུས་དང་ས་ཁམས་ལས་བརྒལ་ནས་
གཟི་བརྗིད་ལས་གང་ཞིག་གནས་འགྲོ་བ་
བསམ་བློས་ཐག་གཅོད་པ་ཡིན།
ཡིན་ན་ཡང་
མི་ལ་
དགོས་པ་ཀུན་ལ་
བསམ་བློ་བྱས་མེད་པའི་
བསམ་ཚུལ་དེ་ཡོད།
བྲལ་བའི་དུས་ལ་ཉེ་བར་སོང་ན་
གསལ་པོར་འགྱུར་
གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ལྗིད་ཚད་ག་ཚོད་ཡིན་པ།
དེ་ནི་རྟོག་འཆར་ལས་ཀྱང་ལྗིད་པོ་ཡིན་
དེའི་ཚེ་
རིགས་ཀྱི་མཚམས་ཐིག་བཀོད་པ་
དེ་ནི་
དབང་བའི་ནང་འཇོག་པ་དང་
སྐྱོན་ཆར་བཞག་པའི་
བར་དུ་ཡིན།
ཡིན་ན་ཡང་
གནས་སྡོད་པ་
ཚེ་གཅིག་གིས་
བཟོད་ཐུབ་པ་ལས་
རྒྱ་ཆེ་བར་འགྲོ།
གཟི་བརྗིད་
དུས་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་
ཉམས་མྱོང་གིས་
ཟབ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་
ཡང་
བསམ་ཞིབ་དང་
དངངས་སྐྲག་དང་
ཤུགས་ཆེན་ཐམས་ཅད་ལས་བརྒལ་ཏེ་
མཐའ་འབྲས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ནས་ཡིན།
དེ་ནི་
སྔ་མ་ཡང་ན་
ཕྱིས་མ་ཞིག་ན་ཡིན།
སྡུག་བསྔལ་ལས་
གཟུགས་ཀྱི་འཁྲུལ་མེད་གནས་སྟངས་ནང་
བསམ་བློ་བསྐྱེད་པའི་
བརྩོན་པའི་ནང་
མི་ཞིག་
འཛམ་གླིང་ལ་ཁེ་རང་གཅིག་པུར་ལྷག་གི་ཡོད།
ས་གནས་ཀུན་ཏུ་
གནས་ཚུལ་བཟོ་བའི་དབང་བའི་དད་པ་
འགྲོ་བཞིན་ཡོད།
དེ་བསྟུན་ནས་
གནས་སྟངས་རྒྱུན་དུ་འགྲོ་
བསམ་མེད་པའི་
སྡུག་བསྔལ་ཞིག་མ་བྱུང་བའི་བར་དུ།
དེ་ནས་
ཁ་སངས་པའི་བདེན་པ་
སླར་ཡང་
བརྗོད་ཐུབ་པར་འགྱུར་
གཟི་བརྗིད་དང་མཉམ་པར།
የተገባ ደህንነት
ሰዎች እርስ በእርሳቸው
የሚቆጠር ነገር
በሚያስፈልጋቸው መሠረት
ይለያያሉ።
ይህ ይገለጣል
ቅድሚያዎችን በመደንበር፣
በመኖር
እና
በመኖር አለመኖር መካከል።
ከጊዜና ከቦታ በላይ
የሚቀር የክብር ክፍል
በአስተሳሰብ ይወሰናል።
ነገር ግን ሰው
ሁሉንም ነገር
እንዳልተመለከተ
የሚያስጨንቀውን ሐሳብ
ያውቃል።
የመለያየት ጊዜ ሲቀርብ
ግልጽ ይሆናል
የክብር ክብደት
ምን ያህል ከባድ እንደሆነ፣
ከሐሳብ በላይ ከባድ፣
በማህበራዊ ክፍሎች መካከል
መስመሮችን ሲያወጣ
በተመረጠ
እና
በሚሠዋ መካከል።
ነገር ግን መኖር
አንድ ሕይወት
ሊሸከምበት ከሚችለው
በላይ ይዘልቃል።
ክብር
በዘመኑ መንፈስ
በተኖረ ልምድ
ይጠናከራል፣
እንዲሁም
በመገንዘብ፣
በሁሉም መጠን የተነሳ
እና
በሁሉም ጉጉት ተቃውሞ
የሚመጡትን ውጤቶች፣
በቅርቡ ወይም በኋላ።
በስቃይ ውስጥ፣
በአቀራረብ የታየ፣
በማስረዳት ጥረት፣
ሰው
ከዓለም ፊት
ብቻውን ይቆማል።
በሁሉም ቦታ
በተቋቋመ ስርዓት
ላይ ያለ እምነት
ይሰራል።
እንዲሁ ነገሮች ይቀጥላሉ፣
እስከዚያ ድረስ
ማንም ያልጠበቀው
ስቃይ እስኪታይ ድረስ።
ከዚያ
ዝምታዊ እውነት
እንደገና
ሊነገር
ይችላል
በክብር።
成熟した安全
人は
何を重要とみなすかによって
互いを認識する。
それは
優先順位を定めることにおいて現れる。
存在すること
そして
存在しないことの
あいだで。
時間と空間を越えて
尊厳のうち
何が残るのかを決めるのは
思考である。
それでもなお、人は
すべてを考慮したわけではないという
執拗な思いを
知っている。
別れの時が近づくとき、
尊厳の重さが
いかに大きいかが
明らかになる。
想像よりも重く、
階層の境界を引き、
特権と
犠牲にされるものとを
分ける重さとして。
それでも、生き延びることは
一つの人生が
背負える範囲を
超えて広がっていく。
尊厳は
その時代の精神を
生きて経験することによって
深まっていく。
ためらいと
熱意のすべてにもかかわらず、
結果を認識することによって。
早かれ遅かれ。
苦しみを通して、
姿勢に表れ、
説得しようとする
その努力の中で、
人は
世界の前に
独り立つ。
至るところで
既に確立された秩序への信念が
作用している。
こうして事態は進み、
誰も予期しなかった苦しみが
現れるまで続く。
そのとき
静かな真実は
再び
語られ得る。
尊厳をもって。
존엄한 안전
인간은
무엇을 중요하다고 여기는지에 따라
서로를 인식한다.
이는
우선순위를 정하는 데에서 드러난다.
존재함과
존재하지 않음
사이에서.
시간과 공간을 넘어
존엄 가운데
무엇이 남는지를 결정하는 것은
사유이다.
그럼에도 인간은
모든 것을 고려하지는 않았다는
끈질긴 생각을
알고 있다.
이별의 순간이 가까워질 때,
존엄의 무게가
얼마나 큰지
분명해진다.
상상보다 더 무거워,
계층의 경계를 긋고
특권과
희생되는 것을
가르는 무게로.
그럼에도 생존은
하나의 삶이
감당할 수 있는 범위를
넘어서 뻗어 나간다.
존엄은
시대의 정신을
살아내는 경험을 통해
깊어진다.
망설임과
열정의 모든 것에도 불구하고,
결과를 인식함으로써.
머지않아 혹은 언젠가.
고통을 통해,
자세에 드러나고,
설득하려는
그 노력 속에서,
인간은
세계 앞에
홀로 선다.
어디에서나
이미 확립된 질서에 대한 믿음이
작동하고 있다.
이로써 사태는 계속되고,
아무도 예견하지 못했던 고통이
드러날 때까지.
그때
침묵의 진실은
다시
말해질 수 있다.
존엄과 함께.
गरिमामयी सुरक्षा)
मनुष्याः
यत् ते महत्त्वपूर्णं मन्यन्ते,
तेनैव परस्परं परिचिन्वन्ति।
तत् प्रकटते
प्राधान्यानां विन्यासे,
सत्त्वस्य
असत्त्वस्य च
मध्ये।
कालदेशातीतं
यत् गरिमायाः अवशिष्यते,
तत् चिन्तनेन
निर्धार्यते।
तथापि मनुष्यः जानाति
दुराग्रहीतं विचारम्—
सर्वं न सम्यक् विचारितमिति।
यदा विरहस्य क्षणः समीपं भवति,
तदा प्रकटं भवति
गरिमायाḥ गुरुत्वम्
कियत् महदिति।
कल्पनात् अपि गुरु,
यदा वर्गाणां सीमाः क्रियन्ते
विशिष्टं
त्याज्यं च
विभज्य।
तथापि जीवनधारणम्
एकस्य जीवितस्य
भारात्
अधिकं विस्तरति।
गरिमा
युगस्य चैतन्यं
अनुभूय
गभीरतां गच्छति,
तथा च
सर्वसन्देहैः
सर्वोत्साहैश्च
अतिक्रम्य,
परिणामानां
अवबोधेन—
शीघ्रं वा
विलम्बेन वा।
दुःखेन,
आचारे प्रकटितेन,
अनुनयस्य प्रयत्नेषु,
मनुष्यः
जगतः समक्षं
एकाकी तिष्ठति।
सर्वत्र
स्थापितव्यवस्थायां
श्रद्धा प्रवर्तते।
एवं व्यवहारः अनुवर्तते,
यावत्
अपेक्षितं न कदापि
दुःखं
उद्भवति।
तदा
मौनसत्यं
पुनः
उच्यते,
गरिमया सह।