“Nothing of this scale has ever yielded to the sea.
Progress, once set in motion, does not look back.”
„Nichts von dieser Größenordnung hat je dem Meer nachgegeben.
Fortschritt, einmal in Gang gesetzt, kennt kein Zurück.“
«Τίποτα τέτοιου μεγέθους δεν έχει ποτέ υποκύψει στη θάλασσα.
Η πρόοδος, μόλις ξεκινήσει, δεν κοιτάζει πίσω.»
“No vessel of this magnitude has ever surrendered to the ocean.
Progress, once begun, knows no retreat.”
«Nada de esta magnitud ha cedido jamás ante el mar.
El progreso, una vez puesto en marcha, no mira atrás.»
« Rien d’une telle ampleur n’a jamais cédé face à la mer.
Le progrès, une fois lancé, ne se retourne pas. »
«Nulla di queste dimensioni ha mai ceduto al mare.
Il progresso, una volta avviato, non si volta indietro.»
„Näischt vun där Gréisst huet jeemools dem Mier noginn.
De Fortschrëtt, eemol ugestouss, kennt kee Réckwee.“
„Niets van deze omvang heeft ooit voor de zee gebogen.
Vooruitgang, eenmaal in gang gezet, kijkt niet achterom.”
«Nada desta dimensão alguma vez cedeu ao mar.
O progresso, uma vez posto em marcha, não olha para trás.»
«Ничто такого масштаба ещё никогда не уступало морю.
Прогресс, однажды запущенный, не знает обратного хода.»
„ไม่มีสิ่งใดในขนาดนี้เคยยอมแพ้ต่อทะเล
ความก้าวหน้า เมื่อเริ่มต้นแล้ว ย่อมไม่หันหลังกลับ“
„དེ་འདྲ་བའི་ཆེ་ཆུང་ཅན་ནི་ནམ་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལ་མགོ་འདུལ་མ་བྱས།
ཡར་རྒྱས་ཞིག་འགོ་བཙུགས་ཚར་བ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག།“
«እንዲህ ያለ መጠን ያለ ነገር ከዚህ በፊት ለባሕር አልተገደበም።
እድገት አንዴ ሲጀምር ወደ ኋላ አይመለስም።»
「これほどの規模のものが、海に屈したことは一度もない。
動き出した進歩は、もう振り返らない。」
“이 정도 규모의 것은 바다에 굴복한 적이 없다.
한번 움직이기 시작한 진보는 뒤를 돌아보지 않는다.”
그 또한 과정의 일부입니다.
“एतादृशं महत्त्वं कदाचिदपि समुद्रेण न पराजितम्।
प्रगतिḥ एकदा प्रवृत्ता पश्चात् न निवर्तते।”
At last we know
that the spirit of the age and the machine
are instruments in our hands,
fashioned to turn dreams
no longer to be questioned,
but to be enacted.
What may be done
is proclaimed reality
and named dignity.
Endlich wissen wir,
dass Zeitgeist und Technik
unsere Werkzeuge sind,
geschaffen, um Träume
um nicht mehr zu prüfen,
sondern zu vollziehen.
Was möglich ist,
wird zur Wirklichkeit erklärt
und Würde genannt.
Επιτέλους γνωρίζουμε
ότι το πνεύμα της εποχής και η τεχνολογία
είναι τα εργαλεία μας,
πλασμένα για να κάνουν τα όνειρα
όχι πια να εξετάζονται,
αλλά να πραγματοποιούνται.
Ό,τι είναι δυνατό,
ανακηρύσσεται πραγματικότητα
και ονομάζεται αξιοπρέπεια.
At last we understand
that progress and technology
are tools that serve us,
created to carry dreams
not to be debated,
but fulfilled.
What can be achieved
is declared reality
and called dignity.
Por fin sabemos
que el espíritu de la época y la técnica
son nuestras herramientas,
creadas para convertir los sueños
no ya en objeto de examen,
sino de realización.
Lo que es posible
se proclama realidad
y se llama dignidad.
Enfin, nous savons
que l’esprit du temps et la technique
sont nos instruments,
créés pour transformer les rêves
non plus en objets de doute,
mais d’accomplissement.
Ce qui est possible
est proclamé réalité
et nommé dignité.
Finalmente sappiamo
che lo spirito del tempo e la tecnica
sono i nostri strumenti,
creati per trasformare i sogni
non più da esaminare,
ma da realizzare.
Ciò che è possibile
viene dichiarato realtà
e chiamato dignità.
Endlech wësse mir,
datt Zäitgeescht a Technik
eis Wierkzeuge sinn,
geschaf, fir Dreem
net méi ze iwwerpréiwen,
mee se ëmzesetzen.
Wat méiglech ass,
gëtt zur Realitéit erkläert
a Würd genannt.
Eindelijk weten wij
dat de geest van de tijd en de techniek
onze werktuigen zijn,
geschapen om dromen
niet langer te toetsen,
maar te verwezenlijken.
Wat mogelijk is,
wordt tot werkelijkheid verklaard
en waardigheid genoemd.
Finalmente sabemos
que o espírito do tempo e a técnica
são as nossas ferramentas,
criadas para transformar sonhos
não mais para serem questionados,
mas para serem realizados.
O que é possível
é declarado realidade
e chamado dignidade.
Наконец мы знаем,
что дух времени и техника
— наши инструменты,
созданные для того, чтобы мечты
больше не подвергать сомнению,
а осуществлять.
То, что возможно,
объявляется реальностью
и называется достоинством.
ในที่สุดเราก็รู้
ว่าวิญญาณแห่งยุคสมัยและเทคโนโลยี
คือเครื่องมือของเรา
ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำให้ความฝัน
ไม่ต้องถูกตั้งคำถามอีกต่อไป
แต่เพื่อให้เป็นจริง
สิ่งใดที่เป็นไปได้
ถูกประกาศให้เป็นความจริง
และถูกเรียกว่าสักดิ์ศรี
མཐར་ཕྱིན་ང་ཚོས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད།
དུས་ཀྱི་སེམས་དང་ལག་རྩལ་ནི
ང་ཚོའི་ལག་ཆ་ཡིན།
རྨི་ལམ་བསྒྱུར་བར་བཟོས་པ།
དེ་ལ་དོགས་པ་མི་དགོས་པར།
ལག་ལེན་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ།
གང་བྱེད་ཐུབ་པ།
དངོས་ཡོད་དུ་གསལ་བཤད་བྱས་པ།
དེ་ལ་གཟི་བརྗིད་ཞེས་འབོད་ཀྱི་ཡོད།
በመጨረሻ እኛ እናውቃለን፣
የዘመኑ መንፈስና ቴክኖሎጂ
መሳሪያችን መሆናቸውን፣
ሕልሞችን ለመፍጠር የተፈጠሩ፣
እንግዲኛ ለመመርመር አይደለም፣
ለመፈጸም ብቻ።
የሚቻለው ነገር
እውነታ ተብሎ ይገለጣል
እና ክብር ተብሎ ይጠራል።
ついに我々は知った。
時代の精神と技術こそが
我々の道具であることを。
夢は
もはや吟味されるものではなく、
実行されるためにある。
可能なものはすべて
現実として宣言され、
それが尊厳と呼ばれる。
마침내 우리는 안다.
시대의 정신과 기술이
우리의 도구임을.
꿈은
더 이상 검증의 대상이 아니라,
실행되기 위해 존재한다.
가능한 것은 모두
현실로 선언되며,
그것이 곧 존엄이라 불린다.
अन्ते वयं जानिमः,
यत् कालस्य भावः तथा तन्त्रविद्या
अस्माकं साधनानि सन्ति।
स्वप्नाः निर्मिताः सन्ति
न पुनः परीक्षार्थम्,
किन्तु कार्यान्वयनार्थम्।
यत् शक्यं अस्ति,
तदेव वास्तविकतया घोष्यते
च ‘गरिमा’ इति नाम्यते।
The Dignity of What Can Be Achieved
One human being recognises another
by the dignity of what may be achieved.
It reveals itself
in the respect for limits
and in the courage to go beyond them.
Across time and space
it is able to endure,
gathering strength as it persists.
And yet, mankind knows well
the gnawing thought
of not being worthy enough.
When farewell draws near,
it becomes apparent
how weighty dignity truly is
— weightier than opinion,
yet destined to be recorded
in the chronicles of history.
It reaches further
than a single lifetime.
Dignity deepens
through lived experience,
through the resolve of the mind
to shape an ideal
— unless others are swifter.
Through suffering,
through earnest efforts misunderstood,
there fades
who one once had been.
Everywhere, belief in shaping endures.
Only when it gains the upper hand
does power lose its hold on suffering.
Then the imperfect
may once more
become visible —
with dignity.
Die Würde des Machbaren
Der Mensch erkennt einander
an der Würde des Machbaren.
Sie offenbart sich darin,
Grenzen zu achten
und darüber hinauszugehen.
Über Zeit und Raum hinweg
vermag sie zu bestehen,
um noch mehr an Kraft zu gewinnen.
Und doch kennt der Mensch
den nagenden Gedanken,
nicht würdig genug zu sein.
Wenn der Abschied naht,
tritt zutage,
wie gewichtig die Würde ist
– gewichtiger als Meinung,
doch es wird in den
Geschichtsbüchern stehen.
Sie reicht weiter
als ein einzelnes Leben.
Würde vertieft sich
durch gelebte Erfahrung,
mit dem Geist,
ein Ideal zu schaffen
– es sei denn,
andere sind schneller.
Durch Leid,
im Ernst verkannt
in seinen Bemühungen,
verblasst,
wer man einst gewesen war.
Überall wirkt der Glaube an Gestaltung.
Erst wenn er die Oberhand gewinnt,
verliert die Macht sein Leid.
Dann vermag das Unvollkommene
würdig wieder sichtbar zu werden.
Η Αξιοπρέπεια του Εφικτού
Ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον άλλον
μέσα από την αξιοπρέπεια του εφικτού.
Αποκαλύπτεται
στο να σέβεται τα όρια
και στο να τα υπερβαίνει.
Πέρα από τον χρόνο και τον χώρο
είναι σε θέση να διαρκεί,
αντλώντας ακόμη περισσότερη δύναμη.
Κι όμως, ο άνθρωπος γνωρίζει
τη βασανιστική σκέψη
του να μην είναι αρκετά άξιος.
Όταν πλησιάζει ο αποχαιρετισμός,
γίνεται φανερό
πόσο βαριά είναι η αξιοπρέπεια
— βαρύτερη από τη γνώμη,
κι όμως θα καταγραφεί
στα βιβλία της ιστορίας.
Φτάνει πιο πέρα
από μία και μόνη ζωή.
Η αξιοπρέπεια βαθαίνει
μέσα από τη βιωμένη εμπειρία,
με το πνεύμα
να δημιουργεί ένα ιδανικό
— εκτός αν
άλλοι είναι ταχύτεροι.
Μέσα από τον πόνο,
όταν κανείς παρεξηγείται σοβαρά
στις προσπάθειές του,
ξεθωριάζει
εκείνος που κάποτε υπήρξε.
Παντού δρα η πίστη στη διαμόρφωση.
Μόνον όταν αυτή αποκτήσει το πάνω χέρι
χάνει η εξουσία τον πόνο της.
Τότε το ατελές
μπορεί να γίνει ξανά ορατό
— με αξιοπρέπεια.
The Dignity of What Can Be Done
One human being recognizes another
by the dignity of what can be done.
It reveals itself
in respecting limits
and in going beyond them.
Across time and space
it is able to endure,
gathering strength
in the process.
And yet, humanity knows
the gnawing thought
of not being worthy enough.
When farewell draws near,
it becomes evident
how weighty dignity truly is
— weightier than opinion,
yet destined to be recorded
in the history books.
It reaches further
than a single life.
Dignity deepens
through lived experience,
with the resolve
to shape an ideal
— unless
others are faster.
Through suffering,
through earnest efforts
seriously misunderstood,
there fades
who one once had been.
Everywhere, belief in shaping is at work.
Only when it gains the upper hand
does power lose its suffering.
Then the imperfect
can once again
become visible —
with dignity.
La dignidad de lo realizable
El ser humano reconoce al otro
en la dignidad de lo realizable.
Se manifiesta
en respetar los límites
y en ir más allá de ellos.
A través del tiempo y del espacio
es capaz de perdurar,
para ganar aún más fuerza.
Y sin embargo, el ser humano conoce
el pensamiento persistente
de no ser lo bastante digno.
Cuando se acerca la despedida,
sale a la luz
cuán pesada es la dignidad
— más pesada que la opinión,
pero quedará escrita
en los libros de la historia.
Se extiende más allá
de una sola vida.
La dignidad se profundiza
a través de la experiencia vivida,
con el espíritu
de crear un ideal
— a menos que
otros sean más rápidos.
A través del sufrimiento,
cuando se es seriamente incomprendido
en los propios esfuerzos,
se desvanece
quien uno había sido.
En todas partes actúa la fe en la configuración.
Solo cuando esta gana la supremacía
el poder pierde su sufrimiento.
Entonces lo imperfecto
puede volver a hacerse visible
— con dignidad.
La dignité du possible
L’être humain se reconnaît l’un l’autre
à la dignité du possible.
Elle se révèle
dans le respect des limites
et dans le fait de les dépasser.
À travers le temps et l’espace,
elle est capable de durer,
afin de gagner encore en force.
Et pourtant, l’être humain connaît
la pensée tenace
de ne pas être digne suffisamment.
Lorsque l’adieu approche,
il apparaît
combien la dignité est lourde
— plus lourde que l’opinion,
et pourtant elle sera inscrite
dans les livres de l’histoire.
Elle s’étend au-delà
d’une seule vie.
La dignité s’approfondit
par l’expérience vécue,
avec l’esprit
de créer un idéal
— à moins que
d’autres ne soient plus rapides.
Par la souffrance,
lorsqu’on est sérieusement méconnu
dans ses efforts,
s’estompe
celui que l’on avait été autrefois.
Partout agit la croyance en la mise en forme.
Ce n’est que lorsqu’elle prend le dessus
que le pouvoir perd sa souffrance.
Alors l’imparfait
peut redevenir visible
— avec dignité.
La dignità del realizzabile
L’essere umano riconosce l’altro
nella dignità del realizzabile.
Essa si manifesta
nel rispettare i limiti
e nel superarli.
Attraverso il tempo e lo spazio
è in grado di durare,
per acquisire ancora più forza.
Eppure l’essere umano conosce
il pensiero che rode,
di non essere abbastanza degno.
Quando l’addio si avvicina,
diventa evidente
quanto sia pesante la dignità
— più pesante dell’opinione,
e tuttavia sarà scritta
nei libri della storia.
Essa si estende oltre
una singola vita.
La dignità si approfondisce
attraverso l’esperienza vissuta,
con lo spirito
di creare un ideale
— a meno che
altri non siano più rapidi.
Attraverso la sofferenza,
quando si è seriamente fraintesi
nei propri sforzi,
svanisce
ciò che un tempo si era stati.
Ovunque agisce la fede nella configurazione.
Solo quando essa prende il sopravvento
il potere perde la propria sofferenza.
Allora l’imperfetto
può tornare a essere visibile
— con dignità.
D’Würde vum Machbare
De Mënsch erkennt deen aneren
un der Würd vum Machbare.
Si weist sech doran,
Grenzen ze respektéieren
an doriwwer erauszegoen.
Iwwer Zäit a Raum eraus
vermag si ze bestoen,
fir nach méi Kraaft ze gewannen.
An awer kennt de Mënsch
de nagende Gedanken,
net genuch würdeg ze sinn.
Wann den Ofschid no kënnt,
trëtt zutage,
wéi schwéier d’Würde ass
— méi schwéier wéi Meenung,
awer si wäert
an de Geschichtsbicher stoen.
Si geet méi wäit
wéi ee eenzegt Liewen.
Würde verdéift sech
duerch gelieft Erfarung,
mam Geescht,
en Ideal ze schafen
— ausser
aner si méi séier.
Duerch Leed,
wann een eescht verkannt gëtt
a senge Beméiungen,
verblasst
wien een emol war.
Iwwerall wierkt de Glawen un d’Gestaltung.
Eréischt wann en d’Iwwerhand gewënnt,
verléiert d’Muecht säi Leed.
Da vermag dat Onvollkomment
erëm siichtbar ze ginn
— mat Würd.
De waardigheid van het maakbare
De mens herkent de ander
aan de waardigheid van het maakbare.
Zij openbaart zich
in het respecteren van grenzen
en in het daaroverheen gaan.
Over tijd en ruimte heen
is zij in staat te blijven bestaan,
om nog meer kracht te winnen.
En toch kent de mens
de knagende gedachte
niet waardig genoeg te zijn.
Wanneer het afscheid nadert,
wordt zichtbaar
hoe zwaar de waardigheid weegt
— zwaarder dan mening,
maar zij zal worden vastgelegd
in de geschiedenisboeken.
Zij reikt verder
dan één enkel leven.
Waardigheid verdiept zich
door geleefde ervaring,
met de geest
een ideaal te vormen
— tenzij
anderen sneller zijn.
Door lijden,
wanneer men ernstig wordt miskend
in zijn inspanningen,
vervaagt
wie men ooit was.
Overal werkt het geloof in vormgeving.
Pas wanneer dit de overhand krijgt,
verliest de macht haar lijden.
Dan kan het onvolmaakte
opnieuw zichtbaar worden
— met waardigheid.
A dignidade do realizável
O ser humano reconhece o outro
na dignidade do realizável.
Ela manifesta-se
no respeito pelos limites
e em ir além deles.
Através do tempo e do espaço,
é capaz de perdurar,
para ganhar ainda mais força.
E, no entanto, o ser humano conhece
o pensamento persistente
de não ser digno o suficiente.
Quando a despedida se aproxima,
torna-se evidente
o quão pesada é a dignidade
— mais pesada do que a opinião,
mas ficará escrita
nos livros da história.
Ela estende-se para além
de uma única vida.
A dignidade aprofunda-se
através da experiência vivida,
com o espírito
de criar um ideal
— a menos que
outros sejam mais rápidos.
Através do sofrimento,
quando alguém é seriamente mal-compreendido
nos seus esforços,
desvanece-se
quem um dia se foi.
Em toda a parte atua a fé na conformação.
Somente quando ela ganha a supremacia
o poder perde o seu sofrimento.
Então o imperfeito
pode voltar a tornar-se visível
— com dignidade.
Достоинство осуществимого
Человек распознаёт другого
по достоинству осуществимого.
Оно раскрывается
в умении уважать границы
и выходить за их пределы.
Сквозь время и пространство
оно способно сохраняться,
чтобы обрести ещё большую силу.
И всё же человек знает
гложущую мысль
о том, что он недостаточно достоин.
Когда приближается прощание,
становится явным,
насколько весомо достоинство
— весомее мнения,
и всё же оно будет записано
в книгах истории.
Оно простирается дальше,
чем одна-единственная жизнь.
Достоинство углубляется
через прожитый опыт,
через устремление духа
создавать идеал
— если только
другие не окажутся быстрее.
Через страдание,
когда человека всерьёз не понимают
в его усилиях,
меркнет
тот, кем он когда-то был.
Повсюду действует вера в созидание.
Лишь когда она берёт верх,
власть утрачивает своё страдание.
Тогда несовершенное
может вновь стать видимым
— с достоинством.
ศักดิ์ศรีของสิ่งที่สามารถทำได้
มนุษย์รับรู้ซึ่งกันและกัน
ผ่านศักดิ์ศรีของสิ่งที่สามารถทำได้
มันเผยให้เห็นตนเอง
ในการเคารพขอบเขต
และในการก้าวข้ามขอบเขตเหล่านั้น
ข้ามผ่านกาลเวลาและพื้นที่
มันสามารถดำรงอยู่ได้
เพื่อสั่งสมพลังให้มากยิ่งขึ้น
และกระนั้น มนุษย์ก็รู้จัก
ความคิดที่คอยกัดกร่อน
ว่าตนไม่คู่ควรเพียงพอ
เมื่อการอำลาใกล้เข้ามา
จึงปรากฏชัด
ว่าศักดิ์ศรีนั้นหนักหนาเพียงใด
— หนักยิ่งกว่าความคิดเห็น
แต่จะถูกบันทึกไว้
ในหน้าประวัติศาสตร์
มันแผ่ขยายไปไกลกว่า
ชีวิตเพียงหนึ่งเดียว
ศักดิ์ศรีลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ผ่านประสบการณ์ที่ได้ใช้ชีวิตมา
ด้วยจิตวิญญาณ
ในการสร้างอุดมคติ
— เว้นเสียแต่ว่า
ผู้อื่นจะรวดเร็วกว่า
ผ่านความทุกข์
เมื่อความพยายามของใครคนหนึ่ง
ถูกมองข้ามอย่างจริงจัง
ตัวตน
ที่เคยเป็นมาก่อนย่อมเลือนหายไป
ทุกหนแห่ง ความเชื่อในการก่อรูปยังคงทำงานอยู่
เมื่อมันได้ครอบงำ
อำนาจก็สูญเสียความทุกข์ของตน
แล้วสิ่งที่ไม่สมบูรณ์
ย่อมสามารถ
กลับมาปรากฏให้เห็นอีกครั้ง
— ด้วยศักดิ์ศรี
བྱ་ཐུབ་པའི་གཟི་བརྗིད
མི་རྣམས་ཀྱིས་
གཞན་ཞིག་ངོས་འཛིན་པ་ནི་
བྱ་ཐུབ་པའི་གཟི་བརྗིད་ལས་ཡིན།
དེ་ནི་
ཚད་གཞི་ལ་གུས་ཞབས་བྱེད་པ་དང་
དེ་ལས་བརྒལ་བར་འགྲོ་བ་ནས་གསལ་བར་མངོན།
དུས་དང་ས་ཁམས་ལས་བརྒལ་ནས་
དེ་ནི་གནས་ཐུབ་པ་ཡིན་ཏེ་
དེ་ལས་ཀྱང་སྟོབས་ཆེ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར།
ཡིན་ན་ཡང་ མི་ལ་
རྐང་འཁྱུག་པའི་བསམ་བློ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན།
ཁོ་རང་ལ་གཟི་བརྗིད་མི་འདང་བའི་བསམ་བློ།
ག་ལེར་བག་ཆགས་ཀྱི་དུས་ལ་ཉེ་བར་སོང་ན་
གཟི་བརྗིད་དེ་ག་ཚོད་ལྗིད་པོ་ཡིན་པ་
གསལ་པོར་མངོན།
— བསམ་ཚུལ་ལས་ཀྱང་ལྗིད་པོ།
ཡིན་ན་ཡང་
དེ་ནི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་དེབ་ནང་བཀོད་འགྲོ་ཡིན།
དེ་ནི་
ཚེ་གཅིག་ཙམ་ལས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེ་བར་འགྲོ།
གཟི་བརྗིད་ནི་
ཉམས་ལེན་བྱས་པའི་མྱོང་བ་ལས་
རིམ་པས་ཟབ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་
སེམས་ཀྱི་ནུས་པས་
དཔེ་མཚོན་ཞིག་བསྐྲུན་པའི་ཕྱིར།
— གཞན་དག་
མྱུར་བ་ཡིན་ན་མ་གཏོགས།
སྡུག་བསྔལ་ལས་
ཁོ་རང་གི་འབད་བརྩོན་
ངོ་མི་ཤེས་པར་བརྙས་ན་
སྔོན་ཆད་ཀྱི་
རང་ཉིད་དེ་རིམ་པས་ཡལ་འགྲོ།
ས་གནས་ཀུན་ཏུ་
བཟོ་བཅོས་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ནུས་པ་འགྲོ་བཞིན་ཡོད།
དེ་ནི་གཙོ་འཕགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚེ་
དབང་ཤུགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡལ་འགྲོ།
དེ་ནས་
མ་འགྲིག་པ་དེ་
སླར་ཡང་མཐོང་ཐུབ་པར་འགྱུར་
— གཟི་བརྗིད་དང་མཉམ་པར།
የሚቻለው ክብር
ሰው ሌላውን
በሚቻለው ነገር ክብር
ያውቃል።
እርሱ ይገለጣል
ድንበሮችን በመከበር
እና ከእነርሱ በላይ በመሄድ።
በጊዜና በቦታ ላይ
ሊቆይ ይችላል፣
እየቆየ ተጨማሪ ኃይል
ለመሰብሰብ።
ነገር ግን ሰው
የሚያንኳኳ ሐሳብን
ያውቃል፤
በቂ ክብር እንዳልኖረው።
መለያየት በሚቀርብበት ጊዜ፣
ግልፅ ይሆናል
ክብር ምን ያህል ከባድ እንደሆነ
— ከአስተያየት ይበልጣል፣
ነገር ግን
በታሪክ መጻሕፍት ውስጥ
ይመዘገባል።
ከአንድ ሕይወት
በላይ ይደርሳል።
ክብር
በተኖረ ልምድ
ይጠናከራል፣
በመንፈስ
አንድ አርእስት ለመፍጠር
— ካልሆነ
ሌሎች ፈጣኖች ከሆኑ።
በስቃይ ውስጥ፣
በጥረቱ ውስጥ
በእውነት ሲሳሳት
ወይም ሲታለል፣
አንድ ጊዜ የነበረው
ማንነት
ይጠፋል።
በሁሉም ቦታ
የመፍጠር እምነት
እየሰራ ነው።
እርሱ ኃይሉን ሲያገኝ
ሥልጣን
ስቃዩን ያጣል።
ከዚያ ያልተሟላው
እንደገና
ሊታይ ይችላል
— በክብር።
成し得るものの尊厳
人は互いを
成し得るものの尊厳によって
認識する。
それは
限界を尊重すること、
そして
それを越えていくことの中に
現れる。
時間と空間を越えて
それは存続し得る。
さらに力を
得るために。
それでもなお、人は
心を蝕む思いを知っている。
自らが
十分に尊厳に値しないのではないか、
という思いを。
別れが近づくとき、
明らかになる。
尊厳が
いかに重いものであるかが。
— 意見よりも重く、
それでも
歴史の書に
記される。
それは
一つの人生を
超えて及ぶ。
尊厳は
生きられた経験を通して
深まっていく。
理想を形づくろうとする
精神とともに。
— ただし
他者の方が速い場合を除いて。
苦しみを通して、
その努力が
真剣に理解されなかったとき、
かつて
自分であったものは
色あせていく。
至るところで
形成への信念が
働いている。
それが主導権を握るとき、
権力は
その苦しみを失う。
そのとき
不完全なものは
再び
見えるものとなる。
— 尊厳をもって。
이룰 수 있는 것의 존엄
인간은
이룰 수 있는 것의 존엄을 통해
서로를 인식한다.
그 존엄은
한계를 존중하는 데에서,
그리고
그 너머로 나아가는 데에서
드러난다.
시간과 공간을 넘어
그것은 지속될 수 있으며,
더 큰 힘을
얻기 위해
존재한다.
그럼에도 인간은
끊임없이 파고드는 생각을 안다.
스스로가
충분히 존엄하지 못하다는
그 생각을.
이별이 다가올 때,
비로소 드러난다.
존엄이
얼마나 무거운 것인지가.
— 의견보다 더 무겁고,
그럼에도
역사의 책들에
기록될 것이다.
그것은
하나의 삶을
넘어선다.
존엄은
살아온 경험을 통해
더 깊어진다.
이상을 형성하려는
정신과 함께.
— 다만
다른 이들이 더 빠를 경우는 제외하고.
고통을 통해,
자신의 노력이
진지하게 이해받지 못할 때,
한때
자기였던 것은
희미해진다.
어디에서나
형성에 대한 믿음이
작동하고 있다.
그 믿음이 주도권을 잡을 때에만
권력은
자신의 고통을 잃는다.
그때
불완전한 것은
다시
보이게 된다.
— 존엄과 함께.
साध्यस्य गरिमा
मनुष्यः
साध्यस्य गरिमया
परस्परं परिचिनोति।
सा
सीमानां सम्मानने
तथा
तासां अतिक्रमे
प्रकाशते।
कालदेशयोः अतीत्य
सा स्थितुं शक्नोति,
अधिकां शक्तिं
लभितुं।
तथापि मनुष्यः जानाति
कुत्सितं चिन्तनम्—
स्वयं पर्याप्तं
गरिमायुक्तो न भवामीति।
यदा विदायः समीपं गच्छति,
तदा प्रकटं भवति
गरिमायाḥ
कियत् भारवत्त्वम्।
— सा मतात् अपि गुरुतरा,
तथापि
इतिहासग्रन्थेषु
लिख्यते।
सा
एकस्य जीवनस्य
अतिक्रम्य प्रसारं गच्छति।
गरिमा
अनुभूतानुभवेन
गभीर्यं गच्छति,
चेतसा सह
आदर्शं निर्मातुम्।
— यदि तु
अन्ये शीघ्रतराः स्युः।
दुःखेन,
यदा प्रयत्नेषु
गम्भीरतया
अविज्ञातः भवति,
तदा
पूर्वं यः आसीत्
स शनैः विलीयते।
सर्वत्र
रचनायां श्रद्धा
प्रवर्तते।
यदा सा अधिपत्यं लभते,
तदा सत्ता
स्वदुःखं जहाति।
ततः
अपूर्णं
पुनः
दृश्यं भवति—
गरिमया सह।